Laveren op de golven van corona

De huidige coronacrisis raakt ons allemaal. Hoe te laveren op de woeste golven die dit virus wereldwijd veroorzaakt? Hoe je balans te houden? Waar de een te maken heeft met zorgen om zieken in de directe omgeving, heeft de ander te maken met stress vanwege het (mogelijke) verlies van een baan of eigen bedrijf en de daarbij horende inkomsten. Stuk voor stuk hebben we te maken met de gevolgen van de beperkende maatregelen: zoveel mogelijk thuis werken en binnen blijven, kinderen die niet naar school kunnen maar wel online lessen krijgen, geen uitlaatklep in de vorm van een uitje naar de dierentuin, café, restaurant of bioscoop. Dit alles gecombineerd met de angst dat je geliefden ziek worden, of jijzelf. Deze cocktail roept bijna onherroepelijk spanning op. Hoe daar mee om te gaan?

Durf je angst te voelen

Er is op deze vraag geen simpel antwoord. Waar voor de een een dagelijkse wandeling in het park afdoende is, heeft de ander meer nodig om zijn of haar balans te houden. Denk aan yoga, meditatie, van je af praten in telefoongesprekken met vrienden, een ontspannende film kijken of legpuzzels leggen. Wat in mijn ogen wel belangrijk is: neem de tijd en ruimte om echt te voelen wat er in je speelt! Kies niet te snel voor afleiding of verdoving, maar durf werkelijk bij jezelf naar binnen te gaan. Voel je angst? Duik er dan maar eens echt in, laat de angst je overspoelen en ontdek dan waar die angst precies uit bestaat. Is het angst voor de dood? Of is het de machteloosheid en gebrek aan controle die je angstig maakt? Of ben je ten diepste bang dat je mensen kunt verliezen?

Verfrissend

De angst werkelijk aankijken werkt heel verfrissend, kan ik je uit eigen ervaring zeggen. Ik ontdekte vandaag bijvoorbeeld dat ik vooral bang ben als ik me niet meer verbonden voel met mijn diepere zelf, ik noem het mijn ziel. Dan kan ik in allerlei angsten voor verlies en tekort schieten. Angst die ik vervolgens vermomd als boosheid en chagrijn  over mijn geliefden uitstort. Door niet weg te lopen voor al deze gevoelens en ze even vrij te laten stromen en er daarna in mezelf op te reflecteren, heb ik in mezelf weer ruimte kunnen scheppen voor ruimte en rust. Want ook in deze coronastorm blijft je ziel uiteindelijk onaantastbaar. Net als als in het oog van de orkaan. Vanuit mijn ziel hervind ik moeiteloos mijn balans.

Stille plek

Is de storm daarmee over? Zeker niet. Corona heerst nog steeds wereldwijd en onze levens – ook dat van mij – blijft hier voorlopig door bepaald worden. Maar als ik elke keer weer terug kan gaan naar de stille plek in mezelf, de plek van mijn ziel, dan kan ik laveren op de golven van deze storm zonder kopje onder te gaan. Dan kan ik voluit genieten van het kleinste bloempje dat de lente biedt en van de vogels in de boom voor ons slaapkamerraam.

Ik wens iedereen behouden vaart.

Emma

Wie liefde zaait, oogst levensgeluk

Mannen lieten vorige week koffers ontploffen in een vertrekhal van een vliegveld. Of lieten zichzelf ontploffen in een metro. Tien seconden later ontplofte Twitter. Iedereen was in paniek of boos. Die twee smaken. Oh nee, drie. Want er waren bizar genoeg ook mensen die applaudisseerden bij deze gruweldaad.

Ook ik vloekte een hartgrondige verwensing. En merkte bij mezelf tegelijkertijd een grote vermoeidheid op. Niet weer! Waarna vervolgens een groot gevoel van machteloosheid toesloeg. Waarom kunnen we in deze wereld niet gewóón met elkaar omgaan. Gewoon, zoals het hoort!

Ik stond op het punt om een boze en bittere tweet de rond te sturen. Tot ik bedacht wat voor mij echt telt in dit leven. Verbinding en liefde. Als ik toegeef aan mijn woede en frustratie en die vrij ga rondstrooien op sociale media, wat verspreid ik dan? Liefde en verbinding? Ik dacht het niet. Dan bouw ik mee aan een wereld van haat. En dat wil ik pertinent niet. En dus retweet ik een bericht over het uitreiken van stoepkrijt aan Brusselaars die er op een plein positieve boodschappen mee neerkalken. En op Facebook schrijf ik: “Na een eerste en hartgrondige “verdomme” vanochtend vroeg, kies ik vandaag toch weer opnieuw voor de liefde. Niet uit naïviteit, maar uit noodzaak. Want zonder liefde zijn we allemaal ten dode opgeschreven.”

Doe ik dat omdat iemand tegen me zegt dat ik dat moet doen? Nee. Dit doe ik omdat het vanbinnen zo voelt. Ik kies voor het positieve, voor de liefde. Want dat doet de wereld deugd. En mijzelf ook.

Loslaten is geen werkwoord

loslaten

Soms kom je een tekst tegen die je raakt als een pijl, recht in het hart, maar zonder je te verwonden. Geen bloedvlek die zich uitbreidt, maar een gevoel van warmte dat zich aan je openbaart. Noem het gerust liefde.

Onderstaande tekst trof ik vandaag op Facebook aan. Tussen alle onzintestjes, reclameboodschappen en zichzelf fotograferende vrienden, vond ik deze schoonheid van Eric van Zuydam:

 

Staak je pogingen maar om dingen los te laten.
Je hoeft helemaal niets los te laten.
Loslaten kun je niet ‘doen’, onmogelijk!
Hoe meer je iets probeert los te laten,
hoe mee je eraan vast komt te zitten.
Maar als je bereid bent de dingen die je
graag los zou willen laten totaal te ervaren,
dan zullen ze jou loslaten.

Hoe raak, hoe enorm treffend wordt hier verwoord wat ik al zo vaak dacht en voelde. Loslaten is net zo’n mythe als “iets een plekje geven.” Een uitdrukking die bij mij altijd het beeld oproept van een lade waar je iets instopt om hem daarna nooit meer open te doen. Sleutel omdraaien en weggooien. Dat zou dan rust moeten geven.

Mijn ervaring is een heel andere: dat wat ik niet langer wil zien of voelen groeit in mijn wegkijken tot soms extreme proporties. Ik krijg klachten, word nerveus en prikkelbaar. Het niet willen zien en voelen put mij uit. En dus doe ik tegenwoordig als de stormpinguïns. Bij een naderende golf en heftige branding deinzen die niet terug om zichzelf te beschermen. Welnee, ze keren zich naar de golf toe, gaan stevig met twee poten op de grond staan, bukken zich met de kop voorover en blijven juist daardoor rechtop staan.

Het áángaan, dat is mijn opdracht in het leven. En daarin wil ik anderen graag bijstaan.